Τί γίνεται με το δημόσιο;

Το απύθμενο θράσος του παλιού δικομματισμού και η αβάσταχτη βαρύτητα της πραγματικότητας

Ο πρώτος χρόνος Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και οι υπαρκτές αδυναμίες που παρουσιάστηκαν στο Κυβερνητικό έργο ανέδειξαν ότι:

Δεν μπορεί να εφαρμοστεί κάποια Πολιτική (πόσο μάλλον μια προοδευτική Πολιτική) χωρίς τον εφαρμοστικό μηχανισμό του Κράτους δηλαδή τη δημόσια διοίκηση.

Η κατάσταση το Ελληνικό Δημόσιο είναι τραγική:

  1. Τα τελευταία χρόνια έχει εισαχθεί ένας νομοθετικός κυκεώνας (μορφής SUDOCU) που όχι μόνο δεν απλοποιεί καμιά διαδικασία αλλά συνήθως εισάγει επί πλέον νέα γραφειοκρατία. Αντί για ένα καλύτερο Κράτος έχουμε ένα Κράτος χυλό. Να σημειωθεί ότι πολλή γραφειοκρατία εισάγεται ακόμα και με τα καινούργια συστήματα πληροφορικής τα οποία δεν επικοινωνούν μεταξύ τους αφού δεν προβλέφθηκε στο παρελθόν η ηλεκτρονική διαλειτουργικότητά τους.
  2. Έχει μειωθεί συντριπτικά ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αφού ένας σημαντικός αριθμός αυτών τρέχει να προλάβει τις δυσμενείς επιπτώσεις που συμβαίνουν κάθε φορά που ψηφίζεται ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Συνήθως φεύγουν οι πιο μεγάλοι που σε αρκετούς χώρους δουλειάς έχουν ενσωματωμένη τεχνογνωσία οπότε εμφανίζονται αμέσως τα κενά (στο δημόσιο δεν υπάρχουν οδηγοί δουλειάς αλλά μόνο Νόμοι και Εγκύκλιοι οπότε στηρίζονται οι νεώτεροι στον τρόπο δουλειάς των παλιότερων).
  3. Στις θέσεις ευθύνης (Γενικοί Διευθυντές, Διευθυντές, Τμηματάρχες) υπηρετεί το ίδιο προσωπικό που αδιαφανώς και χωρίς καμιά αξιολόγηση διορίστηκαν από την προηγούμενη Κυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ.
    Το κύριο χαρακτηριστικό των τοποθετήσεων δεν ήταν η απόδοση στη δουλειά των υπαλλήλων, η επιστημονική γνώση και το ήθος τους αλλά η απόλυτη υπακοή και διευκόλυνση των επιδιώξεων των προηγούμενων Κυβερνήσεων. Να διευκρινιστεί ότι δεν εννοείται εδώ η καλή εφαρμογή της Νομοθεσίας ούτε βέβαια η προσπάθεια βελτίωσης, αλλά η λειτουργία του δημοσίου στα όρια της νομιμότητας ή η νόμιμη καταπάτηση της.
  1. Στελέχη της δημόσιας διοίκησης επέδειξαν ή επιδεικνύουν από απροθυμία μέχρι συνειδητή απόκρυψη ή υπονόμευση στη νέα Κυβερνητική εξουσία. Κοινώς πήραμε την Κυβέρνηση αλλά όχι και το Κράτος.

Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι δεν είναι ούτε καλοί ούτε κακοί. Ούτε εργατικοί ούτε τεμπέληδες. Ούτε ηθικοί ούτε διαφθαρμένοι. Είναι ένα στρώμα που έχει τα πάντα.

Καθήκον της Πολιτείας είναι να εφαρμόσει διαδικασίες που δεν θα επιτρέπει στο κάθε άτομο να λειτουργεί όπως το ίδιο επιθυμεί αλλά όπως η Πολιτεία και η Κυβέρνηση ορίζει σύμφωνα με τους Νόμους, τις εγκυκλίους και τις οδηγίες.

Το Δημόσιο έχει ήδη διαδικασίες και κώδικες για ποινές ή απολύσεις των διεφθαρμένων, των τεμπέληδων και των άχρηστων.

Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει μια συγκάλυψη στο πλαίσιο της ‘συναδελφικής’ αλληλεγγύης των άχρηστων ειδικά αυτών που έχουν κάλυψη πολιτική.

Όμως σήμερα εμφανιζόμαστε παγιδευμένοι διότι δεν μπορεί να γίνει κανένας εκσυγχρονισμός του Κράτους με την υφιστάμενη ιεραρχία και νοοτροπία.

  1. Είναι ανίκανη, με πλήρη έλλειψη τεχνογνωσίας στο τι ορίζεται απλοποίηση των διαδικασιών, τι ορίζεται χρηστή δημόσια διοίκηση και τι σημαίνει γραφειοκρατία, τι ορίζεται ιχνηλασιμότητα ευθύνης και επιμερισμός της ευθύνης κλπ. Το χαρακτηριστικό ανάδειξής τους ήταν η υπακοή και όχι οι ικανότητες τους.
  2. Η συντριπτική πλειοψηφία της υφιστάμενης ιεραρχίας δεν υποβάλλει προτάσεις ή μεθοδολογίες αλλά υπακούει σε εντολές και αυτές όταν επιθυμεί. Έχει καταλήξει να λέμε ‘ο καλός δημόσιος υπάλληλος για μια κατηγορία είναι αυτός που βρίσκει πρόβλημα σε κάθε λύση’.
  3. Το ΥΠΕΣΔΑΗΔ κάνει ασκήσεις επί χάρτου και δεν μπορεί ύστερα από 1,5 χρόνο να κάνει ένα στοιχειώδες σύστημα ανάδειξης της ιεραρχίας. Ακόμα και ο θεσμός του Διοικητικού Γενικού Γραμματέα είναι κάτι που μπορεί να περιπλέξει αντί να απλοποιήσει τα πράματα.

Μερικές ελάχιστες προτάσεις

  1. Άμεση προκήρυξη των θέσεων των Γενικών Διευθυντών, των Διευθυντών και των Τμηματαρχών. Ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια + συνέντευξη. Κατάταξη των ενδιαφερομένων.
  2. Όσοι αποχωρούν είτε για ανώτερη θέση είτε για σύνταξη οι θέσεις τους θα αναπληρώνονται από τους επιλαχόντες.
  3. Ύστερα από 2 χρόνια έλεγχος αποδοτικότητας.
  • Στις Προκηρύξεις των Γενικών Διευθυντών θα πρέπει να αναγράφεται ότι όλοι οι Γενικοί Διευθυντές θα πρέπει μέσα σε τρεις μήνες να κάνουν προτάσεις για μείωση κατά 25% των απαιτούμενων διοικητικών διαδικασιών. Οι προτάσεις θα είναι εντός του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου.
  • Οι Διοικητικοί Γενικοί Γραμματείς θα πρέπει ομοίως εντός τριών μηνών να κάνουν προτάσεις για μείωση κατά 25% των απαιτούμενων διοικητικών διαδικασιών. Οι προτάσεις θα πρέπει να είναι τόσο εντός όσο και εκτός του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου.
  • Θα πρέπει άμεσα να ενεργοποιηθούν όλα τα Μητρώα εξωτερικών συνεργατών του Δημοσίου που προβλέπονται στις ειδικές Νομοθεσίες. Οι υπηρετούντες σήμερα δημόσιοι υπάλληλοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και η χρήση εξωτερικών συνεργατών είναι απαραίτητη. Κάποτε ζητούσαμε πρόσληψη νέων δημοσίων υπαλλήλων. Σήμερα, με την εμπειρία του παρελθόντος και δεδομένης της απίστευτης δυσκαμψίας της δημόσιας διοίκησης και των εποπτευομένων Φορέων της, εκτιμώ ότι οι εξωτερικοί συνεργάτες είναι λύση στο πρόβλημα. Εννοείται ότι όλες οι θέσεις στα Μητρώα θα πρέπει να προκηρυχθούν με συγκεκριμένα τα ελάχιστα προσόντα των υποψηφίων και ποσοτικοποίηση των προσόντων. Παρακολούθηση ποιότητας δουλειάς και έλεγχος του πόθεν έσχες των μελών των Μητρώων.

Τα πιο πάνω δεν είναι μια συνολική πρόταση. Είναι τα ελάχιστα που όμως αν δεν γίνουν               δεν έχει νόημα να συζητάμε για κάτι παραπάνω.

Μαργαρίτα Αντωνίου – Χημικός Μηχανικός ΕΜΠ – Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης & Τουρισμού

Advertisements
This entry was posted in Δημόσιο. Bookmark the permalink.

2 Responses to Τί γίνεται με το δημόσιο;

  1. Ο/Η Α. Κονταξής λέει:

    Ένα βασικό κριτήριο αποδοτικότητας στελεχών θα πρέπει να είναι η μελέτη και υλοποίηση των πλέον κατάλληλων τρόπων κοινωνικού ελέγχου για κάθε επιμέρους υπηρεσία του δημοσίου. Αυτό θα ήταν μια σημαντική συνεισφορά των συνδικαλιστικών φορέων για να επανακτήσουν την κοινωνική τους εκτίμηση.
    Όσον αφορά στους εξωτερικούς συνεργάτες, πιστεύω το outsourcing θα πρέπει να επικεντρωθεί σε εξειδικευμένες ανάγκες. Γνωρίζουμε όλοι ότι η συλλογική γνώση και εμπειρία των εργαζομένων ενός οργανισμού αποτελούν βασικό κεφάλαιο. Αρκεί βέβαια να υπάρχει μέριμνα από τον οργανισμό για την καταγραφή τους και τη διάχυσή τους. Κάτι το οποίο επίσης πρέπει να εξειδικευτεί για κάθε οργανισμό και υπηρεσία.

    • Ο/Η mgroza λέει:

      Θεωρητικά Θανάση δεν διαφωνώ για το κριτήριο αποδοτικότητας που προτείνεις απλώς σκέφτομαι πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί. Το πρόβλημα είναι ότι οι ‘έξω’ δεν γνωρίζουν πως και οι ‘μέσα’ δεν επιθυμούν οποιονδήποτε κοινωνικό έλεγχο.
      Θα ήθελα να προσθέω κάτι στην εισήγησή μου. Το 25% που πρότεινα να οριστεί σε κάθε Γενικό Διευθυντή ή Διοικητικό Γραμματέα δεν μου κατέβηκε ουρανοκατέβατο. Η ΕΕ πριν 10 χρόνια είχε βάλει στόχο ‘μείωση της γραφειοκρατίας κατά 25% σε όλα τα Κράτη’. Αγνοώ τα αποτελέσματα του στόχου στα άλλα Κράτη αλλά εδώ γνωρίζουμε ότι δεν έγινε τίποτε. Επί πλέον στο ΗΒ ο κάθε Γενικός Διευθυντής για να αναλάβει το πόστο του υπογράφει τους στόχους της διοίκησής του. Γιατί όχι εδώ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s